Weekend w Innsbrucku – alpejskie przygody w dwa dni

Mało które miasto w Alpach pozwala rano zwiedzać średniowieczną starówkę, a po południu stać na grani z widokiem na masyw Karwendelu — bez wynajmu auta i bez całodniowej wyprawy. Stolica Tyrolu leży w dolinie rzeki Inn, ściśnięta między dwoma pasmami gór, więc szczyty zaczynają się dosłownie kilka przystanków od rynku. To czyni z niej kierunek niemal idealny na krótki, dwudniowy wypad, w którym da się pogodzić kulturę z porządną dawką gór.

Jak się tu dostać i kiedy przyjechać

Lotnisko Innsbruck (kod INN) leży zaledwie kilka kilometrów od centrum, a do starówki dojedziesz stamtąd autobusem miejskim w kilkanaście minut. Połączenia bywają sezonowe i nastawione głównie na ruch narciarski, więc jeśli z twojego miasta nie ma dogodnego lotu, sensowną alternatywą jest Monachium, skąd do Innsbrucku dojedziesz koleją przez Alpy w mniej więcej dwie godziny. Zanim zarezerwujesz bilety, warto porównać kilka opcji na liście wszystkich kierunków i sprawdzić, który wariant z przesiadką wychodzi najkrócej.

Termin ma tu duże znaczenie. Zimą miasto żyje narciarstwem i okolicznymi ośrodkami, latem królują wędrówki i rowery górskie, a przełom wiosny i jesieni to najspokojniejszy czas na zwiedzanie bez tłumów. Kolejki górskie kursują przez większą część roku, ale przed wyjazdem dobrze sprawdzić aktualne godziny i ewentualne przerwy techniczne — w wysokich górach pogoda potrafi zamknąć górne odcinki z dnia na dzień.

Samo miasto jest na tyle zwarte, że przez dwa dni obejdziesz się bez komunikacji poza kolejkami górskimi — najważniejsze zabytki dzieli kilka minut spaceru. Jeśli planujesz wjazdy w góry i wstępy do muzeów, opłaca się sprawdzić miejskie karty turystyczne, które łączą transport, kolejki i bilety wstępu w jednej cenie. Przy intensywnym, dwudniowym planie taka karta często zwraca się już pierwszego dnia.

Dzień pierwszy: starówka i cesarska przeszłość

Zwiedzanie najlepiej zacząć od Starego Miasta (Altstadt), zwartego układu wąskich uliczek i kolorowych kamienic z podcieniami. Jego najsłynniejszym punktem jest Złoty Dapek (Goldenes Dachl) — wykusz przykryty dachem z 2657 złoconych miedzianych gontów, powstały około 1500 roku na polecenie cesarza Maksymiliana I. Późnogotyckie reliefy z wizerunkami władcy i jego dworu należą do najcenniejszych dzieł sztuki w Tyrolu, a sam dach od wieków pełni rolę symbolu miasta.

Stąd jest kilka kroków do najważniejszych zabytków cesarskiej epoki. Warto zaplanować odwiedziny w kilku miejscach skupionych blisko siebie:

• Hofburg — dawna rezydencja cesarska z reprezentacyjnymi salami przebudowanymi w stylu rokoka za czasów Marii Teresy.
• Hofkirche — kościół dworski z monumentalnym pomnikiem nagrobnym Maksymiliana I, otoczonym rzędem czarnych, brązowych figur, zwanych potocznie „czarnymi mężczyznami”.
• Katedra św. Jakuba (Dom zu St. Jakob) — barokowa świątynia z bogato zdobionym wnętrzem.
• Maria-Theresien-Straße — szeroka, reprezentacyjna ulica z kolumną Annasäule i widokiem na góry zamykającym perspektywę.

Jeśli zostanie czas, na obrzeżach miasta stoi zamek Ambras (Schloss Ambras) ze słynną kolekcją zbroi i komnatą osobliwości — to jedna z najstarszych zachowanych kolekcji muzealnych w Europie. Wieczór warto zostawić na spacer wzdłuż rzeki Inn, której turkusowy nurt i rząd kolorowych domów tworzą jeden z najczęściej fotografowanych widoków Innsbrucku.

Dzień drugi: w góry koleją Zahy Hadid

Drugi dzień należy do gór. Z samego centrum, spod parku miejskiego, rusza Hungerburgbahn — kolej linowo-terenowa, którą w 2007 roku otwarto po modernizacji ze spektakularnymi stacjami zaprojektowanymi przez Zahę Hadid. Płynne, przeszklone bryły przystanków przypominają fale lodowca i same w sobie są atrakcją. Kolejka wywozi do dzielnicy Hungerburg, najwyżej położonego osiedla miasta, skąd rozciąga się pierwsza szeroka panorama doliny.

Stamtąd dalsze kolejki gondolowe wynoszą coraz wyżej, aż na grań Hafelekar na wysokości około 2256 m n.p.m. Cała droga z centrum na sam szczyt zajmuje niespełna dwadzieścia minut, a różnica jest uderzająca: jeszcze przed chwilą stałeś przy kawiarni na starówce, a teraz patrzysz na skalne ściany Karwendelu po jednej stronie i dachy miasta po drugiej. Z górnej stacji prowadzą szlaki różnej trudności — od krótkiego, panoramicznego spaceru po łatwo dostępnym terenie, po wymagające trasy granią dla doświadczonych turystów.

O czym pamiętać na górze

• Nawet latem na grani bywa kilkanaście stopni chłodniej niż w dolinie — przyda się kurtka i porządne buty.
• Słońce w wysokich górach jest mocne; krem i okulary to nie fanaberia.
• Górne odcinki kolejki potrafią stanąć przy silnym wietrze — miej plan zapasowy na wypadek zamknięcia.
• Wodę i przekąskę najtaniej kupisz w mieście, na górze wybór jest ograniczony.

Skocznia Bergisel i widok na całą dolinę

Po zejściu z Nordkette warto przejechać na drugą stronę miasta, na wzgórze Bergisel. Tutejsza skocznia narciarska, znana z Turnieju Czterech Skoczni, to kolejne dzieło Zahy Hadid — obecny obiekt otwarto w 2002 roku, a jego wieża góruje nad miastem na wysokości około 250 metrów. Na szczyt wjeżdża się windą i koleją, a z tarasu rozciąga się widok na całą dolinę Innu i otaczające ją szczyty. To dobre miejsce na zamknięcie weekendu — z jednego punktu widać i starówkę, i pasma, na których spędziło się ranek.

U stóp wzgórza leży też cmentarz wojskowy i panorama bitwy pod Bergisel, upamiętniająca tyrolskie powstanie z początku XIX wieku. Jeśli interesuje cię historia regionu, to sensowny przystanek po drodze. Z centrum na Bergisel dojedziesz tramwajem albo dłuższym, ale przyjemnym spacerem przez most na Innie — całość zajmuje kilkanaście minut.

Wieczorem warto wrócić w okolice Maria-Theresien-Straße, gdzie skupia się gastronomia. Tyrolska kuchnia stawia na konkretne, górskie dania — kluski serowe Kasspatzln, kładzione knedle Knödel czy lokalne wędliny dobrze smakują po dniu spędzonym na szlaku. To także dobry moment, by jeszcze raz spojrzeć na podświetloną starówkę i grań Nordkette, która nad nią góruje.

Co dorzucić, jeśli zostanie czas

Dwa dni wypełniają się szybko, ale gdyby weekend okazał się dłuższy albo pogoda pokrzyżowała plany w górach, w pobliżu jest kilka alternatyw. W Wattens pod Innsbruckiem działają Kryształowe Światy Swarovskiego (Swarovski Kristallwelten) — park z instalacjami artystycznymi wokół motywu kryształu, dobry zwłaszcza w deszczowy dzień i z dziećmi. Miłośnicy gór mogą zamiast Nordkette wybrać się na Patscherkofel po południowej stronie doliny, który słynie z łagodniejszych, rodzinnych szlaków i widoku na miasto z przeciwnej perspektywy.

Niezależnie od wybranej kombinacji, siła Innsbrucku polega na bliskości skrajności. Rzadko gdzie indziej granica między miejskim zwiedzaniem a prawdziwą wysokogórską scenerią jest tak cienka — i tak łatwa do przekroczenia w ciągu jednego popołudnia. Dla weekendowego wyjazdu trudno o lepszy układ. Wystarczy dobrze rozplanować dwa dni — jeden na miasto, drugi na góry — żeby wrócić z poczuciem, że zobaczyło się i tyrolską historię, i prawdziwe Alpy, a nie tylko jedno z dwojga.